Ik ben nu voor de tweede keer deze maand een paar dagen alleen. Ineke is op cursus in Nederland en ze komt vanavond weer thuis. Daar verheug ik me op!
Gelukkig heb ik de hondjes om me heen, dan ben je eigenlijk helemaal niet alleen. Wat is dat toch gezellig die beesten.
Gisterenavond hadden we op Le Cariol een grote, feestelijke opening van een expositie van het werk van negen kunstenaars. Het was enorm gezellig en het werd natuurlijk later dan gedacht. Er hangt mooi werk, heel divers en er is ook al het een en ander verkocht. Doodmoe kwam ik thuis en wat waren ze blij! Ik had alvast lampjes aangedaan, ook al was het nog volop licht toen ik ging. Het gekke is dat ze heel goed alleen thuis kunnen zijn, maar wanneer het donker wordt zijn ze toch ongerust. Dat merk je aan hun enthousiaste begroeting als je thuiskomt, die is intenser dan wanneer we overdag weg zijn geweest.
Kosi komt me af en toe een'kusjesdouche' geven en snuffelt aan het bed. 'Waar is Ineke?' lijkt ze me bezorgd te vragen. Badu vindt het vooral saai. Die kijkt rond en zoekt waar nog wat te beleven valt. De buren hebben hun land afgezet en nu komen 'de vrienden' ook al niet meer. We zijn er wel blij om, dat geblaf aan het hek is niks. Onze honden blaffen nauwelijks, maar de herders van de buren blijven soms een hele poos met zijn tweetjes dom staan blaffen.
Maar goed, het is nu 8 uur en ik drink een kopje koffie in bed. Vandaag heb ik vrij en lig me te bedenken wat ik allemaal ga doen. De hele week heb ik gewerkt, veel gewerkt en hard gewerkt. Er zijn gasten en er moest natuurlijk heel wat gebeuren om alles tip-top in orde te hebben voor de expositie.
Er staan 3 wasmanden met schone was, dus vouwen vandaag. De koelkast is zo goed als leeg, dus boodschappen doen. Ik was begonnen met het maaien van het achterste stuk 'tuin', dus weer verder en op de maaier vandaag. Het zwembad moet schoon, dus filters reinigen vandaag. Het bed moet worden verschoond, dus weer een wasje draaien. De tuin en moestuin moeten nodig water want er valt maar steeds geen drup regen, dus sproeien vandaag. De auto is nog bij de garage, dus moet ik deze op gaan halen. En tot slot moet het huis schoon want daar ben ik niet aan toegekomen deze week, dus poetsen! Gelukkig komt Ineke pas om 20.35 uur aan in Bergerac... dus ik moet vanavond ook nog naar het vliegveld, jippie!
Na veel arbeid en inspanning begint het wat te worden in ons moestuintje. Gisteren hebben we veel geplant. Nu is dat niet zo gemakkelijk als dat het lijkt. We hebben ook niet dat leuke achtergrondmuziekje van 'Eigen huis en tuin' waarmee tuinman Lodewijk alles in een handomdraai in de tuin heeft staan. De grond hier is hard en zwaar. Het is nu al weken kurkdroog en er is geen doorkomen aan. Maar de tomatenplantjes, het komkommerkruid en de pepers konden echt niet meer wachten, ze groeiden helemaal uit hun potje. Dus op zondag de mouwen opgestroopt en aan het werk!
Zie hier het resultaat: links voor de palen (tutors) voor de tomaten, die staan er wel maar die zie je (nog) niet. Rechts daarvan een bed met sla. Links achterin de knoflook en uien. Achterin 2 grote artisjokplanten, de tafeldruiven en het komkommerkruid wat nog niet zichtbaar is op de foto. Rechts achterin staan de aardappels, variété 'Charlotte'. In het midden staat een klein amandelboompje met daaronder rechts allerlei kruiden en links de peperplantjes. Dat is handig want die kun je hier bijna nooit krijgen.
Dan helemaal vooraan het hok met de aardbeien. We dachten dat konijnen die niet zouden eten. Nou, mooi wel! De linkerkant was helemaal weggevreten, kun je ook goed zien, dus hebben we er een konijnenhok omheen gezet.
We hebben ook heel veel basilicum gekweekt en daar gaan we verse pesto van maken. Maar die moet eerst nog wat groeien.
Binnenkort kunnen we andijvie gaan planten. Mijn zusje heeft ons een zakje zaadjes opgestuurd en die komen nu uit. Klinkt raar, maar echte andijvie kennen ze hier niet en een stamppotje rauwe andijvie gaat er altijd in.
Zo, nou zijn jullie weer helemaal bij.
Het succes van de moestuin gaat evenredig hard als het verwaarlozen van de site. Terwijl we in de winter heerlijk achter onze laptoppies kruipen en verhaaltjes typen, zitten we nu na het werk op de kop in de moestuin om te planten en te sproeien en te wieden. Met zoveel succes, dat we nu met ongelofelijk te veel kroppen sla, een heel veldje ruccola en spinazie voor twintig Popeye's zitten. En de zomer is nog maar net begonnen! We komen verder om in de tomatenplantjes, omdat wij tot onze verbazing heel handig met zaad blijken te zijn, ha ha! Die gaan van het weekend (eindelijk!) de grond in. Verder geven we veel weg en ruilen we veel.
Nog even over die spinazie: vanavond hebben we de eerste lading gegeten. LEKKER! Heel simpel met een 'saucisse de Toulouse' (= braadworstje), gekookte aardappels en een eitje. Zo zacht. Zo mooi. Heerlijk. Zitten we ondertussen op de TV naar de Keuringsdienst van waarde te kijken over biologische tomaten. Nou, die hebben we binnenkort ook!
Dit spreekt voor zich!
Eindelijk is het zover en gaat het zeil er weer af. Het water is nog wel een beetje te koud om te zwemmen. Dus hopen we op een lekker zonnetje, dan warmt het water lekker op.
Maar je weet het nooit in het voorjaar, vorig jaar hadden we in de eerste week van mei nog natte sneeuw.
Afgelopen weekend hebben we weer eens iets heel anders gedaan. Of eigenlijk iets heel anders gegeten. Onze acacia's staan uitbundig te bloeien met mooie witte trossen bloesem. Deze hebben we gegeten en wat is dat heerlijk!
Je maakt een glad beslag (60 gram bloem, 1 dl. bier en een ei) en daar doop je de tros bloesem in. Húp in de frituur en na enkele minuten heb je mooie, krokante acaciabeignets. Je kunt er wat poedersuiker over strooien maar dat hoeft niet. Wij zijn niet zo zoet aangelegd.
En, oh ja: we leven nog.
Vroeger, ik denk wel zo'n dertig jaar geleden, had je een actiegroep tegen de bio-industrie en een van hun leuzen was 'verhip is dit een kip?' Daarbij een plaatje van een zielig uitziende kip met een afgebrandde snavel en kale plekken.
Hier is het anders. Bij de slager ging ik laatst een kip halen en dan krijg je een heuse scharrelkip die gefokt is in een van de ons omringende dorpen. Het vlees is wat steviger en heel mooi vol van smaak. De kop zit er nog aan en meestal zitten de organen zoals het maagje, levertje, etc. in een zakje in de buikholte. Dat is hier een delicatesse maar wij gebruiken het voor de honden, dat zit meer in onze cultuur.
Al het gevogelte wat gefokt wordt voor de consumptie, leeft hier in grote vrijheid. Ze hebben enorme weilanden, geheel omheind met heel fijn en hoog gaas (tegen vossen en andere dieven). Op elk weiland staat een grote open schuur voor de nacht. Overdag scharrelen ze allemaal buiten, de eenden, kippen, ganzen, parelhoenders, kalkoenen, etc.
En beste Hollanders, je kunt ook gerust 'foie gras' eten. De dieren hebben een zeer prettig leven, alleen de laatste 2 à 3 weken worden ze volgepropt om de lever te laten groeien. Ook niet goed te praten, maar nog altijd beter dan de zielige kippen in Nederland die geen buitenlucht zien, in veel te kleine hokken zitten en vol met hormonen worden gestopt. Die kip eet heel Nederland met een gerust hart.
Nou, dan geef mij maar een scharrelkip uit de buurt, daar hebben we drie keer van gegeten en hij was héérlijk!
Het was even stil rondom de site want we zijn een paar dagen in Nederland geweest. Zaterdag heen en 's woensdags terug. Dat betekent welgeteld 3 dagen te besteden in Nederland. Ineke had ook nog een zakelijke afspraak en de computer moest in de reparatie. Maar het was allemaal goed geprogrammeerd en we hebben het allemaal gered. Zodoende konden we met een auto vol met Hollandse spullen weer naar huis. Dat ging voorspoedig en als je dan thuis de auto weer uitpakt lijkt het net Sinterklaas.
De heenreis verliep overigens minder voorspoedig. Vlak na de Franse grens, echt nog geen 200 meter verder, zat er enorme kuil in de weg. Daar knalden we met 120 km per uur vol in en ja hoor, de hele band aan flarden. Stomme Belgen! Je schrikt je rot en het geeft een behoorlijke knal. Wij waren helaas niet de enigen. De ene na de andere auto kwam de vluchtstrook op met pech. Om een lang verhaal kort te maken: het was een duur grapje en we waren veel later dan gedacht in Venlo bij mijn moeder. Gelukkig hadden we maandagmorgen om 9 uur een afspraak bij de bandenspecialist in Doetinchem. De zomerbanden liggen er weer op en de drie overige winterbanden bleken na 6 winters versleten. Einde winterbanden, want hier sneeuwt het toch zelden.
Het weer was bij thuiskomst héérlijk, al een beetje zomers. Zaterdag zijn we lekker wezen golfen, maar helaas voelde ik me niet echt 100%. Zaterdagavond werd ik steeds beroerder en nu loop ik met een vette keelonsteking als een zombie door het huis. Het snot loopt mijn neus uit, mijn hoofd doet pijn en in mijn keel lijkt een scheermesje te zitten. Ik hoop dat het snel over gaat, bah.
Dan is het vandaag 29 maart, voor ons een ambivalente dag. Van de ene kant omdat dit de verjaardag is van mijn enige broer, Coen. En van de andere kant is Juuntje vandaag precies een jaar dood. Gekke Juun, we denken met zoveel liefde en plezier aan hem terug. Hij heeft ons veel gebracht; dierbare vrienden en het lef om destijds voor Kosi te kiezen. Samen met Junior hebben we Kosi opgevoed en zij doet nu hetzelfde met Badu.
Honden zijn toch wonderlijke dieren.
Je eigen website maken!