Belevenissen

En dan is het ineens weer eind augustus! De toeristenzomer loopt ten einde. Het was allemaal supergezellig, maar het is ook best lekker als alles weer een beetje in een normaal ritme verloopt. Het grappige is, dat een redelijk korte traditie nu al een dierbare is. Aan het eind van de 'echte' zomer houdt de gemeente Montaut een Vide Grenier (rommelmarkt). Een week later volgt een gemeenschappelijke maaltijd onder het afdak bij het gemeentehuis. Dorpsgenoten ontmoeten elkaar weer, nadat iedereen veel gasten heeft gehad in de zomer. Het is fijn elkaar weer te zien en er worden druk plannen gemaakt voor apéro's de komende herfst. We kletsen bij over de ontzettend droge zomer en de hitte van de afgelopen week (38°C, terwijl Nederland overliep van de regen). We praten 4 talen tegelijk met onze Zwitserse, Franse, Engelse en Nederlandse vrienden en de boer van een eindje verderop steekt lachend zijn handen in de lucht: "Ici, c'est le vrai Europe!". We voelen ons hier thuis.

Wat een kadootje, zo'n juweeltje op onze aardbeienplant!

De finale hebben we lekker thuis gekeken. Liesbeth had al snel vrij, omdat het restaurant een aangepast programma draaide. En we waren wel in zeer goed gezelschap: Christine en Isidor Cina, inmiddels dorpsgenoten, van oorsprong afkomstig uit Zwitserland. En nog leuker: Isidor is profvoetballer geweest bij Sankt Gallen en was trainer van de Zwitserse jeugd! Voor en na iedere wedstrijd e-mailden we al steeds en na de uitschakeling van Zwitserland waren zij ook voor 'ons'. Wel zo leuk om dan samen de finale te kijken. Ze hadden erg moeten zoeken, maar vonden oranje kleding: een winterjas voor Isidor en een wollen muts van Christine. En dat bij 33 graden!

Zo hebben 'die Mädel von Montauer-Hügel' samen met 'die Wallis' van de wedstrijd 'genoten'. En omdat wij altijd graag wat te vieren hebben, hebben we na afloop gewoon even gedronken op het feit dat 'die Schwizzi' in hun eerste wedstrijd toch maar mooi gewonnen hadden van de destijds a.s. Weltmeister!

Badje at van spanning bijna de muts van Christine op! We hebben hem gelukkig kunnen ruilen voor een hondenkoekje.

Ook hier hebben wij de wedstrijden van het Nederlands elftal helemaal gevolgd. En vooral ook genoten van het gedoe wat er allemaal omheen zit. Op TV, maar ook met de mensen hier. De meeste Fransen doen echt net alsof er nooit een WK is geweest, en de Franse versie van de beessies werden al direct na de voorronden niet meer uitgedeeld. Het was natuurlijk ook wel een behoorlijk gênante vertoning van Les Bleus… Maar om te laten zien dat er ook 'andere Fransen' zijn hierbij de kaart die we in onze brievenbus vonden van Véro & Thierry, dorpsgenoten. Super toch? Aan de voorkant een oranje kunstwerkje van mensen in een hart, en aan de achterkant een hartverwarmend knip- en plakwerkje met aanmoedigende tekst. Bravo, Thierry et Véro!

(Sneijder, Robben, Kuyt, Van Persie... demain des hommes en or? Hop Holland Hop! Y Viva los Païs Bas! Bonne chance, nous pensons à vous et serons en orange pour vous soutenir. Que le meilleur gagne! Biz, Thiery et Véro)

(Sneijder, Robben, Kuyt, Van Persie,... morgen mannen van goud? Hup Holland Hup! Leve de Lage Landen! Veel geluk, wij denken aan jullie en zullen in het oranje zijn om jullie te ondersteunen. Dat de beste mogen winnen! Zoen, Thiery et Véro)

Onze lieve Kosi is al weer 5 jaar!

Gaat veel te vlug...

En ineens staat hij volop in bloei! Ònze olijf! Natuurlijk hebben we hem super vertroeteld (door er juist niets aan te doen trouwens), maar het is best spannend om te zien of hij goed aanslaat. En kijk, precies 3 jaar na die fijne dag staat onze trouw-olijf vòl vruchtjes. Driewerf hoera!

Wij hebben een ècht 'beessie'! Getooid met een prachtige oranje streep op zijn rug past hij mooi in deze voetbalgekke tijden. Maar zonder gekheid: wat een wondertje dat onze 'vondst' (zie ook 4 mei 2010) vanmorgen ineens weer op de veranda zat. Inmiddels van bruinig dingetje gegroeid tot een kleurig wondertje. Nu kunnen we ook goed zien dat het gaat om een Triturus Marmoratus, een marmersalamander. Inmiddels scharrelt hij weer lekker buiten rond, hij komt vast nog wel een keertje buurten!

Wat is dat jaar omgevlogen! We kunnen het ons bijna niet voorstellen, maar vandaag wonen we precies een jaar in ons nieuwe huis. Het blijkt ook een jaar later een droomhuis op een waanzinnige mooie plek. De bouwer heeft het zo goed gedaan, dat was al tijdens de bouw, maar ook als we afgelopen jaar iets tegenkwamen wat niet goed was kwamen ze het meteen verhelpen. Super. Afgelopen week is ook het slechte zwembadterras gerepareerd, eindelijk. Had ook nu weer wat voeten in aarde en het is nog niet helemaal 100%, maar het is nu goed genoeg.

Er moet nog superveel gebeuren. Er moet nog veel voor de tweede keer in de verf. De gordijnen zijn dan eindelijk aangekomen, maar moeten nog opgehangen worden. We hebben her en der nog steeds de peertjes aan het plafond: hebben nog geen mooie lampen kunnen vinden. Ook in de tuin moet nog heel veel gedaan worden. Maar Keulen en Aken zijn ook niet op een dag gebouwd en we moeten toch ook nog een beetje de tijd overhouden om er van te genieten!

Soms lijkt het op onze site alsof er hier helemaal niks gebeurt, maar dat is natuurlijk niet zo. Soms willen we zoveel vertellen dat we niet weten waar we moeten beginnen. Dus weet je wat: even een zomerse update over van alles wat.

Het weer
Even over het weer: het is een gek voorjaar, een voorjaar van uitersten. Met zelfs sneeuw begin mei (arme Jeroen en Katrien die toen een weekje hier waren!) en twee weken later temperaturen van boven de dertig graden! Vorige week hadden we de haard nog aan, terwijl ik nu na een warme dag in een hemdje op de veranda zit te typen... Tussendoor af en toe van die heerlijke mals buien waardoor (mooi bruggetje!) het gras groeit als een gek.

Het gras
Heerlijk, gras! Zaten vorig jaar nog na iedere regenbui met een huis vol modderpoten, ons 'gazonnetje' begint aardig mooi te groeien. Stel je niet zo'n keurig Hollands grasje voor, maar het is groen en je kunt het maaien. En maaien, da's echt leuk. Maar wel veel. Ik heb laatst onder het maaien uitgerekend dat ik als met de handmaaier van 50 cm breed onze ruim 21.000 m2 heb gemaaid, precies een marathon heb gelopen! Gelukkig hebben we ook de maaitractor nog, anders word je natuurlijk niet wijs van dat gemaai.

Buiten
Langzaamaan wordt het hier steeds affer. Maar het schiet niet echt op. Het is zo veel om bij te houden, heel leuk allemaal hoor, maar daardoor blijft er weinig tijd over voor nieuwe projecten. Alhoewel de moestuin letterlijk vruchten begint af te werpen. De eerste tomaten en courgettes zijn zichtbaar en de knoflook kan bijna uit de grond. Weet je wat we ook hebben: boerenkool! Dat kennen ze hier helemaal niet (gelukkig, denk ik dan), maar Tineke van Pon was zo lief wat eigengefokte plantjes af te staan waardoor Vrouw Beer lekker boerenkool kan eten!

Konijnen
Weer een bruggeje van de moestuin naar de konijnen: jeetje, wat een plaag!  Ze gooien zelfs flinke stenen opzij om te kunnen graven waar het het makkelijkste is: natuurlijk precies bij onze pas geplantte plantjes en bomen. Eikels. En Badu is ook een lullo, want die kan ze nog steeds niet vangen. Hoera, weer een bruggetje:

De hondjes
En dan soms, ineens, missen we Juun. Zo gek dat hij er niet meer is. Soms denk ik: "Hij is nu wel lang genoeg dood geweest, laat maar weer terugkomen..." Maar dat kan natuurlijk niet. Hij staat nu in een heel kitscherige namaak Delfts-blauwe vaas, in november nemen we hem mee om hem samen met de as van Bente te verstooien in de Zumpe.
De diklappen hebben het hier heerlijk naar hun zin. Ze kennen elk plekje waar wanneer de zon komt en laten zich rollebollend van het talud af glijden door het pasgemaaide gras. Ze proberen verder de hele dag konijnen te vangen, maar helaas.
Overigens: in alle actieverhalen doet Kosi maar voor 10% mee, want die is LUI met hoofdletters. Heerlijk zoals zij zich kan laven in de zon en soms, als je vraagt of ze lekker ligt, begint ze zelfs te lachen! Nou ja, lachen, ze trekt dan een hele gekke snuut en dan lijkt het net alsof ze lacht. Het zijn echt heel fijne beesten waar we ontzettend van genieten.
Badu is net zo lief als hij groot is. Wil de hele dag bij je zijn, gaat altijd mee de was ophangen en als ik in de moestuin aan het werk ben ligt hij languit in de buurt. Een grote dikke snoep van 55 kilo is het! Nog steeds een baby: geen sok of slipper is veilig...

Het werk
Tussen de bedrijven door wordt er ook hard gewerkt. Liesbeth draait volop op de camping en heeft het erg naar haar zin. Het was/is natuurlijk wel weer wennen zo'n gek horeca-ritme, maar het gaat nu veel makkelijker dan een jaar geleden. Bovendien werkt ze ook minder, en da's ook lekker!
Mijn werk loopt hartstikke goed. Helemaal geen probleem om 'iets' verder weg te wonen! Vorig jaar ondanks de verhuizing een topjaar gehad. Crisis? What crisis? Maar... we blijven voorzichtig en ik zorg zo goed mogelijk voor m'n klantjes, want we zijn er volgens mij nog niet...

De golf
Wij zijn zo blij dat we geswitched zijn van golfclub! Het is echt heerlijk op Vigiers, een rondje golf is gewoon een vakantietje! Dan te bedenken dat mensen daar op vakantie gaan, terwijl wij daar gewoon net zo vaak mogen spelen als we willen! We raken ook al aardig ingeburgerd daar (jullie kennen ons... da's nooit zo'n probleem) en hebben al heel veel leuke contacten.

En nu komt Vrouw Beer binnen en gaan we een wijntje drinken op de veranda. Eigenlijk is dit stukje nog lang niet af, maar ik zet het tòch gewoon op de site. Later meer en ik zal ook weer eens wat foto's maken. À bientôt!

Gisterenmiddag hadden wij een afspraak die je gerust zeldzaam mag noemen. We waren uitgenodigd op zondagmiddag bij onze buren beneden aan de bult. Het is een echte plattelandsfamilie en op zondagmidddag wordt er uitgebreid samen gegeten. Dat is traditie hier. In principe worden er nooit mensen van buitenaf gevraagd voor deze happening, Des te specialer om dit mee te mogen maken, zeker als buitenlanders.

Nathalie, hun dochter kwam enkele weken geleden helemaal opgetogen langs om ons uit te nodigen voor zondag 16 mei, dan had ze vakantie en alle tijd om te koken. Ook onze buurmannen, Paul en Reinoud waren uitgenodigd. Voor ons wel fijn en bovendien hebben we meteen 2 ooggetuigen van onze ongelofelijke ervaring. We belandden daar echt in de vorige eeuw vermengd met een vleug van deze eeuw. Het huis stamt uit 1480, dikke muren en verder alles nog authentiek, ook het stof. Volgens mij was er door de eeuwen heen nooit schoon gemaakt. Samen met 7 honden en minstens net zoveel katten woont Nathalie daar met haar ouders. Ze is inmiddels 40 en wil niet trouwen, ze wil voor haar ouders zorgen en dat doet ze met veel liefde. Zo ook deze middag. Alles werd uit de kast getrokken, het Limoges porcelein, de sjieke glazen, een goede fles wijn en natuurlijk véél eten. Alles van eigen erf waar de kippen, ganzen en allerlei ander gevogelte rondscharrelt. Dat kunnen wij zien vanaf ons huis. Nathalie zag er helemaal mooi uit, haar lange haar glanzend gewassen, haar kleren netjes en de hoge pumps aan. Wat een contrast met de inrichting. Er hingen stokken aan het plafond en bij navraag bleek dit voor het drogen van de worsten. Er hing ook nog een kit-spuit en een ijzerzaag aan voor het gemak.

We hebben enorm veel gegeten: uiensoep, salade, gevulde eieren, gevulde rollen ham, zuurkool met enorm véél worst, kaasplank, taart, een dessert en tot slot koffie met sterke drank. Halverwege kwam hun zoon ook nog, die is amateur wielrenner en had een wedstrijd ergens. Hij kwam in zijn fietspak, had een heel hip baardje en het was een vrolijke jongen die de gezelligheid wel op prijs kon stellen. Hij was gevallen en had zijn elleboog en knie in het verband. Als troost nam hij een lekker glas kersen op eau de vie. Er was ook nog een vriendin van Nathalie en die had geholpen en een beetje mee opgeruimd. Al met al was het een kei-gezellige middag, hebben we voor 3 weken gegeten en hadden we ogen tekort. Het 'diepe Frankrijk' hebben we mogen zien, merci Nathalie, merci famille.

Het wordt nog wel eens wat hier! Stapje voor stapje pakken we dingen aan en langzamerhand worden alle plannen steeds een beetje meer werkelijkheid. Kùr is hier om in Bergerac Frans te leren bij Mr Croce (die Liesbeth steevast Croque Monsieur noemt). Naast een hoop gezelligheid heeft dat ook heel nuttige kanten. Ze moet iedere dag op de cursus vertellen wat ze die dag daarvoor gedaan heeft, vandaag kan ze het volgende vertellen: "Hier nous avons clôturé le potager." (Gisteren hebben we de moestuin omheind.)
Naast het kasje is er nu een gebiedje afgezet tegen de konijnen. Volgens Kùr moest alles exact recht, maar omdat hier alles scheef is zijn we (overigens zeer tegen Kùrs principes) van de waterpas overgegaan op – zoals zij het noemde – Het Heilige Oog. We hebben met heel veel lol een uiteindelijk best recht hekje geplaatst dat ook nog eens vloeiend open gaat (en de goede kant uit). Nu dus planten maar!

PS: Die rare lange palen naast het hekje zagen we nog af hoor, maar we waren toe aan een biertje!

Vorige week was ik lekker in de tuin aan het werk. Er moet nog veel gebeuren en bovendien groeit in het voorjaar alles als kool. Dus is het maaien geblazen! Sommige stukken zijn te schuin voor de gewone maaier en dat doe ik dan met de bosmaaier, zo'n ding met een touwtje wat heel hard ronddraait. Die touwtjes slijten heel hard als ze tegen de stenen komen. Zodoende besloot ik om een hele mooie, dikke steen te verplaatsen. Een ietwat argeloze actie want juist onder zulke stenen zitten graag slangen. Maar tot mijn grote verrassing kroop er een mini-salamander onderuit. Een geweldig mooi diertje en na het uitgebreid bewonderd te hebben, heeft het zijn plekje weer teruggekregen. Mag het lekker groot en volwassen worden. Overigens heb ik ook al meerdere malen een prachtige smaragdhagedis in de tuin gezien. Helaas is dit wat moeilijker te fotograferen, maar met Google dus meteen te vinden. Ineke noemt deze overigens altijd 'de muis van Mars' vanwege zijn prehistorische uiterlijk.

Iedere maand verschijnt in de regio Issigeac 'La Petite Gazette': een nog ècht gestencild blaadje met allerlei lokale info: welke apotheek er wanneer dienst doet, wanneer het grofvuil open is, wanneer de bibliobus langskomt, waar de bingo is en de knutselclub. Afijn, ook in Nederland is zo'n plaatselijk 'sufferdje' vast wel bekend. Verder een heel saai blaadje – behalve het gedeelte Montaut. Want Véronique, de vrolijke dame van het postkantoor, schrijft iedere maand trouw gezellige stukjes in de Gazette. Vaak is dat een interview met nieuwe bewoners en – je raadt het al – afgelopen maandag waren wij aan de beurt. We kennen Véronique redelijk goed en hebben altijd erg veel plezier samen. In het zonnetje hebben we heerlijk zitten beppen bij 2 kannen thee, en zijn ondertussen omgekeerd ook heel wat te weten gekomen over de buurt hier en in Monsaguel. Leuk!
De volgende dag al kwam ze de tekst laten zien en het is echt knap hoe ze ons rommelige gesprek in een artikel heeft gezet. Binnenkort zijn we dus wereldberoemd in heel Issigeac, hihihi! Hieronder schenden wij wellicht een embargo, maar waarschijnlijk zijn er toch maar weinig Issigeac-ers die deze website lezen, dus 'allez' dan maar! Vertaling op verzoek (later, nog niet gemaakt!) verkrijgbaar.

Il est 8 heures du matin, Ineke prend son petit déjeuner et se prépare pour aller travailler. Un dernier coup d’oeil au jardin, une caresse à Kosi, tout est en ordre. Ses clients sont à Amsterdam, Rotterdam ou à La Haye, mais Ineke ne prendra pas l’avion, ni sa voiture, pas de bouchons, pas d’autoroute - elle passe simplement dans la pièce d’à côté ! Elle allume son ordinateur, connection Internet faite, la journée commence ! Elle est designer graphiste. Après des études à l’Université des Beaux-Arts aux Pays-Bas, elle crée sa propre entreprise IO Design et se spécialise dans l’édition, mises en pages, mises en couleurs de dépliants, guides où autres plaquettes d’information.
A la pause café vers 10h30, elle retrouve Liesbeth, sa compagne depuis 26 ans, qui s’affaire dans le jardin. Toujours accompagnées par Kosi et Badu, leurs 2 chiens, des Ridgeback de Rodésie. Ce sont de très grands chiens qu’on dresse en Afrique pour chasser le lion. Mais Ineke, pleine d’humour, me rassure « côté.lion, c’est assez tranquille à Montaut ! ... ». Liesbeth a quitté son métier en quittant la Hollande. Elle était professeur en sanitaire et social. Fini le tumulte des adolescents, les salles de classe bruyantes, le stress des examens, elle profite de la vie 6 mois par an avant d’attaquer la saison touristique au Camping Le Couderc où elle est cuisinière. C’est d’ailleurs en venant en vacances dans ce camping en 1988 qu’elles ont découvert la Dordogne et sont tombées sous le charme. Tout au long de l’année néerlandaise, il ne leur tardait que les vacances en Dordogne. C’est ainsi qu’elles décidèrent d’acheter un petit pied à terre. De ce fait, les prétextes à revenir en France seraient plus nombreux ... En 2001, ell es acquièrent « la gare blanche» à cheval sur les communes de St Cernin et Monsaguel. Très vite, leur gentillesse et leurs sourires les aident à sympathiser avec les locaux. Elles sont de plus en plus appréciées et les retours en Hollande de plus en plus douloureux. En 2005, Ineke perd sa maman, sa seule attache aux Pays-Bas. Alors, ça y est, c’est décidé, Ineke peut travailler n’importe ou dans le monde gràce aux nouvelles technologies et Liesbeth en a assez d’un professorat de plus en plus contraignant, malgré les craintes qu’un tel bouleversement peut provoquer, elles prennent la décision de s’installer définitivement en France. Bien vite, la petite maison idéale pour les vacances devient trop étroite pour la vie de tous les jours. Dès lors, elles se lancent dans un grand projet : faire bàtir la maison de leur rêve. Reste à trouver le terrain idéal et c’est tout naturellement à Montaut, dans le bourg, qu’elles ont réussi ! L’emplacement est rêvé, sur la hauteur la vue sur la campagne est sublime. Tout autour d’elles, le paysage se décline tel un livre à colorier et au milieu de la maison coule la lumière. En effet, illuminé par le soleil au zénith, ce grand espace est très chaleureux à l’image des deux hôtesses.
Pas de pause déjeuner - journée continue au programme néerlandais!
Elles aiment la nature et l’observe chaque jour dans cette région qu’elles ont choisi, « berceau de l’homme » comme le rappelle Liesbeth férue de préhistoire. La vie à Montaut est sereine, sans danger, naturelle. Leurs bonnes connaissances du français mais aussi de l’anglais et de l’allemand fait que la communication est facile et leurs sourires, leurs rires et leur bonne humeur font le reste.
17 heures, la journée de travail se termine, elles font le tour de leur jardin. Liesbeth explique qu’elle souhaiterait commencer un potager, admiratives du travail accompli mais réalistes sur celui qui reste à faire, elles ont le temps, ne sont pas pressées. En préparant le dîner accompagné des quotidiennes pommes de terre, elles évoquent leur prochain week-end où elles s’adonnent à leur passion commune pour le golf. Elles sont impatientes aussi car bientôt la soeur de Liesbeth viendra leur rendre visite, en attendant, on envoie un dernier message internet à Maman, qui a 81 ans ne se sépare jamais de son ordinateur et de sa web cam.
La nuit va tomber, les rires résonnent autour du repas, on déguste un bon verre de vin français, les chiens dorment tranquilles sur l’épais tapis. Alors, si vous voyez de la lumière le soir sur la colline de Montaut, sachez que derrière cette lumière il y a des yeux pétillants, des sourires, de la joie de vivre tout simplement ! Merci les filles.

Het is altijd een bijzonder moment als het afdekzeil van het zwembad wordt gehaald en de prachtige blauwe plas water weer tevoorschijn komt. Gisteren was het zover. Het voelt als de eerste vrijdagavond van de grote vakantie. Dan heb je alles nog voor voor de boeg en dat vond ik altijd heerlijk.

Het is ook spannnend hoe het water eruit ziet. Het was redelijk schoon en redelijk helder. De kikkers die we de hele winter hoorden kwaken onder het zeil zijn opeens verhuisd. Het waren er minstens 3 en ze reageerden op elkaar en op ons als we op de veranda zaten. Wel gezellig hoor zo'n huiskoor. Nu zijn wij weer aan de beurt, alleen is het water nog véél te koud om in te zwemmen. Ze geven gelukkig lekker warm weer aan en de nachten worden ook minder koud. Dan warmt het redelijk snel op.

Wanneer de eerste plons is weten we niet maar dat is ook altijd een hele belevenis. Wat een rijkdom hè?!

Het is alsof we sinds we hier wonen meer dan ooit met de seizoenen leven. Niet alleen zijn de luchten en het weer vanaf 'de berg' altijd indrukwekkend aanwezig, je ontkomt er gewoon niet aan om ook de ontwikkeling van de planten te volgen. Ieder rondje door de tuin levert nieuwe verrassingen op. Elke dag zijn we weer nieuwsgierig welke stek er nieuwe blaadjes heeft, wat wel en wat niet aanslaat. We hebben zeer primitief stekken geplant: takken vlier, wilg, sering... en alles doet het! De fruitbomen staan in bloei of hebben in ieder geval blaadjes, de druif loopt uit, de frambozen groeien. Geweldig!

Toch wel de meest imposante ontwikkeling is te zien bij de notenboom. De knokige kale takken zijn de basis geworden voor prehistorisch aandoende knoppen, die nu openspringen en barok blad laten zien, in combinatie met trosachtige vruchten, die steeds dikker en opener worden. Zouden dat de noten worden? Weten wij veel... We kijken ons de ogen uit het hoofd bij het zien en vooral ook het dagelijks volgen van zoveel moois.

Hebben wij het fìjn gehad met Pasen! Familie hier, da's top! Ome Jan met Connie en neef Gerard met Wybrich. Vier dagen Circus Roelofs. Eten, drinken, kletsen, echt praten (gut, wat een slimme familie hebben wij!), bovenal Boerenbridgen en genieten... Eigenlijk staan al onze avonturen heel mooi weergegeven op de site van Gerard, www.dossiermoddergat.nl, (de dagen 1 t/m 7 april), dus daar gaan deze amateurschrijvertjes geen woorden meer aan vuil maken.

Vandaag ome Jan aan de Skype. Ook al zo heerlijk. Ach jongens, eigenlijk wonen we zó dichtbij!

Gisteren hadden we een afspraak bij onze Franse accountant over het jaar 2009. Altijd weer spannend of we het goed hebben gedaan. Bovendien is het belastingstelsel hier helemaal anders en dat maakt het er niet gemakkelijker op om alles te begrijpen. Nu moet ik eerlijk zeggen dat wij er in Nederland ook niet zoveel van begrepen en dat we blind vertrouwden op Jeroen, onze accountant. Dit overigens ook geheel terecht. Maar de taal speelt ook een rol, zeker als het gaat om officiële stukken en daar kunnen ze wat van hier!

Nu denk je aan een bureau van een accountant toch aan een goed ingerichte spreekkamer. Een grote tafel met van die stoelen waarin je net iets te ver wegzakt en een kunstwerk aan de muur, meestal geschonken door het personeel. Met natuurlijk een paar mooie, grote planten, het liefst met hydro-cultuur want dat is efficiënt. Hier is dat toch een beetje anders, zie bijgaande foto. Let vooral op de uitbundige bamboeplant op de aanrecht, links van het Senseo apparaat.

De cijfers waren overigens goed, hij was tevreden, dus wij ook. De crisis slaat hier erg toe en als de toeristen niet komen wordt het dit jaar nog erger, vooral in deze streek. Veel van zijn klanten hebben serieuze problemen en hij hoopt dat de crisis zijn einde nadert. Wie hoopt dat niet? Dan kan hij ook de spreekamer een beetje inrichten.

Het is stil in huis. Nooit gedacht dat het juist Juun was die het meeste geluid maakte. En achteraf: natuurlijk was hij dat. Het eeuwige getrippel van zijn nageltjes op de plavuizen. Hij liep namelijk de héle dag achter je aan. Als het warm was vaak ook nog hijgend. Of hij sliep. En als hij sliep lag hij te ronken als een volwassen kerel. Hij nieste ook vaak, zo hard, dat hij met z'n neus op de grond kwam. Ook schuierde hij vaak op zijn rug met vier poten in de lucht, tevreden knorrend. Onze Juun...

De honden pakken de draad gewoon weer op. Kosi kijkt soms achterom waar Juun blijft. Badu heeft schijnbaar niets in de gaten. Gelukkig maar. Liesbeth heeft zijn spulletjes gewassen en opgeruimd. Dat was wel moeilijk. We hebben het nog vaak over hem, maar verder gaat het leven in volle vaart door.

We hebben genoten van alle ontzettend lieve reacties, mailtjes, telefoontjes  en berichtjes op deze site. Ook vaak hartelijk moeten lachen omdat het weer leuke herinneringen bovenbracht. En dat benadrukte weer eens hoe fijn we het met hem hebben gehad, en dat Juun een leven heeft gehad wat menig kind zich alleen maar kan wensen – triest genoeg.

In de kamer staat een mooie foto van hem. Juun wordt gecremeerd. In november, als we weer in Nederland zijn, gaan we zijn as verstrooien samen met die van Bente, zijn grote liefde en speelkameraadje uit zijn jeugd. Bente's as staat al jaren op hem te wachten. En dan is de cirkel rond.

27 april 1994 - 29 maart 2010

Dat ie toen hij klein was altijd met z'n voorpoten in de drinkbak ging staan als hij dronk • Man van de klok: "Ehhh luister, het is nu half tien en dan wil ik een kluifje" • Logeren bij Ieke en Willem • Dropjes eten op een berg in Oostenrijk, waarbij er altijd een aan zijn tanden bleef plakken – en smèkken! • rollen op z'n kussen • de netste hond van de héle golfbaan • kluifjes van Gerrie • Door Kosi ge-pootjehaakt geworden • Ellenlange wandelingen – een keer veel te lang ook, toen we verdwaald waren in Zuid Limburg (in de stromende regen) • Klein pupke naast Benk Junior in de auto op de camping: "Jullie wilden een hondje?" • de diepe zucht van 'eindelijk weer thuis' na de lange vakanties in Frankrijk • (voor alle eerlijkheid: een beetje dom was hij wel hoor!) • Puppiecursus met die k*t-boxer in de klas • Theedrinken bij de buren op de camping als de vrouwtjes voor de tent lagen te soezen • Flyballen (met het baasje van Blackie die (jawel! jippie!) een frikandellenwinkel had!) • Opa de Beer, die hem altijd "Hé, jakhals!" noemde en vervolgens zei dat hij véél te dik was ;-) (Oerlemans op de kast!) • Bart op klompen naast de Esbro in zijn nette pak, ook aan het wandelen met zijn 'poepfabriek' • Rondjes Zumpe met zijn grote liefde Bente • Kamperen met een baby-putter-vogeltje in de tent • Zomerliefde Tosha • Bij oma Nel stiekum hapjes onder de tafel krijgen • Als puppie alles meesjouwen naar zijn 'troon': een vlinderconifeer. Met een voorliefde voor portemonnees, afstandsbedieningen en schoenen • Pepermuntjes schooien bij Bertha, de buurvrouw • Kiwi eten van een lepeltje (welke hond kan dat nou!) • High-five met de vrouwtjes • De liefde van de man gaat door de maag • Onder Badu doorlopen zonder hem te raken • De hele dag achter Joke aanlopen • Nooit-niks-nie bang voor onweer en vuurwerk • Grootste fan van keepster Liesbeth • Alvast in de auto gaan liggen als we een dag later naar Frankrijk gingen • Een tijdje wel heel chagrijnig doen naar andere reutjes • Op de stoel in de erker staan als de tafel mooi gedekt werd: "Er komt bezoek! Gezellig!" • "Oma Beer, schiet eens op, je vergeet mijn koeoeoeoekje! Woef!" • Kamperen naast zijn look-a-like Armin •

... en later meer!

Konijnenpad, september 1994. Trots als pauwen lopen wij onze pup uit te laten. Leren andere honden kennen, en hun baasjes. Onder andere Doerak, met baasje Sylvia en haar dochtertje van een jaar of drie. 'Nu-nie-nog' noemde ze onze Juun, omdat ze Junior niet goed uit kon spreken. Woorden die wij – tegen beter weten in – de hele dag hebben lopen denken. Nu niet nog, want al is hij bijna 16 – het is altijd te vroeg. Maar morgen gaan we naar de dokter.

We hadden natuurlijk vorige week zaterdag die enorme storm. We waren voorbereid, we hadden immers al op Meteo France het weeralarm gezien. Bij ons in de Dordogne was het oranje en vlak boven ons rood, de ergste waarschuwing. Nou, dan weet je al genoeg want de Fransen overdrijven echt niet. Net als vorig jaar hadden we de nodige voorzorgsmaatregelen getroffen en dan is het afwachten.... Die avond stormde het al behoorlijk en om klokslag 3 uur 's nachts schrokken we allebei wakker van het lawaai van de wind. Dan is het echt minder leuk om boven op een berg te wonen! We besloten om even op te staan en Kosi kwam ons blij begroeten. Dan is ze bang, we kennen haar, anders blijft ze nl. heel lui liggen. Ook Badu was onrustig en zelfs Junior reageerde op de storm. We probeerden nog wat te slapen maar dat lukte niet echt. Af en toe kneep ik Ineke heel hard, puur van de schrik. Om 8 uur ben ik opgestaan en heb alles gecontroleerd, het dak, de schuur, de kas, de bomen, etc. We hadden net een nieuwe hanglamp op de veranda, hij heeft het gered maar mijn bouwwerk om hem wat stiller te laten bungelen werkte niet. De steen waaide gewoon van de tafel. We hadden helemaal geen schade en zelfs gewoon stroom, ongelooflijk. Natuurlijk betreuren we het spoor van vernielingen en de slachtoffers die deze storm heeft achter gelaten. Niet alleen in Frankrijk maar in een groot deel van Europa. Xynthia, een veel te mooie naam voor zo'n desastreus geval. We hopen dat het nu voorlopig rustig blijft en we niet ieder jaar zo'n storm meemaken, er is écht niks aan!

Badu heeft ze ontdekt, de konijnen. We komen er echt in om, het is gewoon een plaag en ze knagen aan alle jonge plantjes. Badu graaft het hol uit tot de grootte van een torenflat maar dan ondergronds. Wij maken om alle jonge aanplant een rond hekje van kippengaas, daar komen ze niet doorheen, gelukkig. Ook de bodem van de aanplant bedekken we met een stukje gaas anders graven ze alsnog een gat en vreten dan de wortels op. Het is een heel werk en we zijn druk aan het denken hoe dit op te lossen als straks de moestuin wordt aangelegd. We willen toch graag zélf de gekweekte groenten eten. Misschien zijn er wel lekkere recepten van een stoofpotje van verse voorjaarsgroenten met konijn?

Het is rustig bij ons. Ook hier duurt de winter lang, heel lang. Gisteren hadden we nog de hele dag sneeuw en vandaag staat er een ijzige straffe wind. De luiken klapperen tegen het huis en de haard is de hele dag aan. 's Nachts vriest het al de hele week een graad of 5. De honden liggen binnen en Badu heeft er af en toe genoeg van. Hij wil naar buiten, spelen, rennen, bewegen, konijnen zoeken en rondstruinen. Zo gauw het kan gaan we naar buiten, met zijn allen. Wij snoeien de meidoorns voordat de vogels komen nestelen, als ze ooit nog komen.... Maar we hebben de kraanvogels al gezien! Dat is altijd zo indrukwekkend, het geluid hoog in de lucht is enorm. Ze vliegen in grote getalen, heel georganiseerd in lange V-vormige slierten. Ze komen uit het zuiden en trekken naar het noorden en kondigen zo de lente aan. Die zal toch ooit gaan komen?

Wat is frans een moeilijke taal! Voor de derde keer heb ik maar weer eens de stoute schoenen aangetrokken en ben ik op franse les gegaan. Eerst hebben we samen twee jaar bij de Université du Temps Libre gezeten, bij jullie bekend als de Volksuniversiteit. Nou, dat schoot niet echt op maar was wel heel gezellig. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het ook geen bal kostte en we zijn toch Hollanders. Daarna ben ik het wat serieuzer aan gaan pakken en heb ik een intensieve cursus van 2 weken gevolgd bij een echt taleninstituut in Bergerac. Dat was erg goed en heb ik een beste sprong voorwaarts gemaakt. Maar de pyramide van Maslow werkt echt, dus op het moment dat de ene behoefte is vervuld dringt de volgende zich alweer aan. En zo wil ik dus steeds beter frans kunnen praten. Dit keer ben ik terecht gekomen op een soort omscholingsinstituut en het is er een mengelmoes van culturen en vooral niveau's. Gelukkig heeft iedereen een eigen programma anders zou ik ook plaatjes moeten uitknippen en het juiste woord erbij moeten zoeken én opplakken. Bovendien ben ik een Europeaan en hoef ik geen verplichte inburgeringscursus te doen. Vive l'Europe; het is wat hoor.

Laatst kreeg ik via de mail wat foto's van Zarema, een russische klasgenote. Zij vond het leuk om ons klasje op de foto te zetten. En zie: hier sta ik dan.

Dat Juun oud wordt, dat weten we inmiddels. En ouderdom komt ook bij honden met gebreken. Onze krasse ouwe knar haalt ons regelmatig midden in de nacht uit de slaap omdat hij iets moet. Wàt weten we niet precies, want hij wil niks doen als hij aan de lijn loopt, dus laten wij hem los naar buiten. Hij trippelt dan de bult af en doet wat hij moet. Omdat hij inmiddels ook een beetje 'de goed wies' kapot heeft maakt hij er gewoon een uitje van en komt vaak pas na een half uur terug. Roepen heeft geen zin: hij is hartstikke doof, dus wij laten hem gewoon zijn nachtelijke uitspattingen uitvieren. Ondertussen gaan wij even internetten of alvast de vaatwasser leeghalen, een mailtje beantwoorden, zulke dingen.

Vannacht was het weer zover: 5.08 uur: we horen Juun's trippel-trippel-trippelpootjes door de kamer en weten meteen hoe laat het is. Ondertussen hóost het van de regen en tijdens het internetten zien wij ook op buienradar dat we ons midden in een donkerrood gebied bevinden. En Juun maar rond-darren. Liesbeth besluit hem toch op te gaan halen, het duurt nu wel èrg lang! Buitengekomen hoort ze heel hard, jammerlijk gejank. Juun! Ze komt mij meteen halen, Ik ook laarzen aan en naar buiten! Met onze megazaklamp speuren we de wei af: niets! Konijnenhol* dan! Daar kwam het geluid vandaan! We schijnen over de vloer en schrikken ons een hoedje terwijl we meteen ook vreselijk moeten lachen: zit die ouwe aap vast in het konijnenhol! Hij is er waarschijnlijk aan de ene kant ingegaan, heeft op z'n ouwe dag alle konijnen ook nog uit hun slaap gehaald en wilde door de artiesteningang weer naar buiten. Maar het stoepje was te steil en het gaatje te klein! Dus zit hij daar op zijn 15 3/4e levensjaar vast in een konijnenhol! We kunnen hem er goed uitsleuren en nemen hem mee voor een wasbeurt, want hij ziet er nìet uit.

Het is inmiddels 6 uur. Picture this: Vrouw Beer in haar badjas en ik in mijn poezenpyama met regenlaarzen er onder staan Juun te wassen. Het was sneu voor Juun, maar we hàdden het natuurlijk niet meer bij het idee dat iemand ons zou zien staan klooien.

Juun is erg geschrokken en is een beetje uit z'n doen. We hebben hem lekker ondergedekt en hij ligt nu te slapen. Het erge is wel dat Junior een hele domme hond is. Stom om dat te zeggen misschien, maar het is echt zo. Dus zullen we het konijnenhol echt moeten gaan dempen, anders kruipt hij er zó weer in.

* Wij hebben hier een enorme konijnenplaag. Ze zitten echt òveral! Gelukkig heeft Badu de 'muisjes' in de gaten en jaagt hij ze overal weg. Met z'n grote poten graaft hij de holen uit en wij hopen zo van de plaag af te zijn. Het klinkt wel leuk die konijnen, maar ze vreten àlles op wat boven de grond komt. Dus ook onze schattige bloembollen en de knoflookjes in de moestuin...

Hij is er! Eind december hadden we een vernissage zoals dat heet. Nou, niet echt een van mijn hobbies en het had ook nog eens flink gesneeuwd, dus lekker glad. De berg af zou wel lukken, maar de berg op.... Gelukkig was het vlakbij, op Le Cariol bij Marthijn, en voor mij zou het bijna een jaar geleden zijn dat ik er weer eens was. (Ineke heeft overigens deze website ontworpen en gebouwd.) De vernissage beloofde de moeite waard te zijn met werk van diverse goede kunstenaars. Kortom: wij togen er heen. Nog voordat we één voet over de drempel hadden gezet vielen we meteen voor Icarus, een prachtig beeld, precies gemaakt voor onze 'bult'.

En afgelopen zondag was het zover, Kurt kwam samen met zijn vrouw Brigitte, Icarus plaatsen. Hij vliegt naar de zon, hij is dus naar het zuiden gericht en staat hier statig in de tuin.

We hebben nog geen gordijnen, nog peertjes aan het plafond maar wel onze Icarus. Soms blijken de prioriteiten verrassend anders te liggen dan gedacht. We hebben er met alle kunstenaars een gezellige borrel op gedronken op onze veranda en we kregen ook nog een heerlijk voorjaarszonnetje.

Kurt Weber is de kunstenaar en wij grappen nu dat we maar liefst twéé Webers in de tuin hebben: de BBQ én Icarus ;-)

Wij zijn er heel blij mee en genieten er nu al elke dag van. Ik wil ook nog even melden dat het echt heel mooi is geworden op Le Cariol; stel dat je een mooie vakantieplek zoekt...

Gut, wat luisteren wij slecht naar jullie! Terwijl echt ìedereen in de enquête aangeeft dat die griepprik helemaal niet meer nodig is, gaan wij toch. Die twee die ja zeiden, zijn we namelijk zelf! Eigenlijk meer uit nieuwsgierigheid – we willen hier echt àlles meemaken – hebben we ons beiden laten inenten. Alweer zo'n belevenis!

Daar zaten we dan. In de sporthal. Een provisorische wachtkamer met allemaal verschillend stoelen en een aardige meneer die ons hielp met formulier 1. Door de deur naar een echte dokter achter een papieren paneel. De eerste keer keek hij niet zo nauw, maar Liesbeth mocht toch niet want die had keelpijn. Die moest dus nog een weekje later terugkomen, bij een andere, veel preciezere dokter – toen was het OK en mocht zij ook met formulier 2 door de papieren gang naar de verpleegsters, alwaar De Prik gegeven werd. Toen weer door een papieren poortje naar een kamertje waar weer twee mensen zaten, om alle formulieren te bestempelen. Et voilà, ça-y-est! Klaar! Hebben we toch weer 6 mensen een kwartier aan het werk gehouden.

Er zijn van die momenten dat ik denk: "Moet je me hier nou eens zien zitten. Dit kan zo in een soap!" Dat gebeurt eigenlijk iedere keer als ik bij de kapper zit, hier in het dorp. Geweldig! Achter de gevel – die in de jaren 70 vast hypermodern was – kom je binnen in een geheel gele ruimte met op de muren affiches van kappersmodellen, 'smaakvol' scheef op de muren gepunaist. Madame Viviane zwaait de scepter met verve en het gekakel is niet van de lucht. Wel heel gezellig hoor, en er wordt ook heel veel gelachen. Buiten het feit dat het gewoon een goede kapper is, is het ook meteen een gratis lesje Frans. Echter: hoe heftiger de discussies, hoe platter en sneller iedereen gaat praten, hoe minder ik er van versta en hoe meer ik me onderuit laat zakken in mijn panter-print cape en zit te genieten van deze plattelandsfilm... Het resultaat – echt een heel nieuw hoofd – is te zien in het fotoalbum 'Belevenissen'.

Wij lijken soms wel ver weg, maar weten àlles wat er in Nederland gebeurt. We staan op met het ontbijtnieuws en weten dus ook meteen wat voor weer het 'bij jullie' wordt. En hoeveel files er staan. En dat er belasting geheven gaat worden op wijn. Een rel in het Radboud, ruzie tussen de Toppers, Balkenende in problemen: wij weten alles. Ik (Ineke) zit ook nog eens een groot deel van de dag met opdrachtgevers te bellen die allemaal vertellen wat voor weer het in Nederland is, kortom: het is zelfs zo dat ik soms denk dat het vandaag gaat sneeuwen, terwijl het als ik naar buiten kijk gewoon strakblauw en 12 graden is. Ook Dé GriepPandemie is niet aan ons voorbijgegaan, de sporthallen vol met opgestroopte kindermouwtjes en snotterige rijen. We hebben het er wel over gehad of we ons in zouden laten enten, maar voorlopig was dat toch niet aan de orde.

Afijn, ook het verdwijnen van de griepgolf hebben we meegekregen. Wat lijkt dat al weer lang geleden! En wat dacht je: 20 januari krijgen wij een brief van de République Française dat we ons in mogen laten enten tegen een griep die misschien wel niet meer bestaat. En nou? Wij zijn beiden van die 'baat het niet dan schaadt het niet'-types en als het toch gratis is ;-) dan doen we het maar. We moeten ons binnen 10 dagen melden bij een sporthal in Beaumont, zo'n 15 kilometer verderop. Verder staan er op die brief geen tijden, geen info-telefoonnummers en dus rijden we na het boodschappen doen op de bonnefooi een extra rondje om naar de sporthal. Daar aangekomen komt een Franse meneer met zo'n zelfde brief naar ons toe die vraagt waar de ingang is. Grote borden wijzen ons daar toe, maar – je voelt 'm al – gesloten. De Franse meneer is geheel verbolgen – "Impossible!" Op de ramen hangen affiches met de openingstijden van december 2009 en een regeltje dat er in januari 2010 een nieuwe ronde begint. Maar geen openingstijden. Wel een infonummer, en de Franse meneer kijkt mij smekend aan of ik wil bellen om te vragen wanneer ze open zijn. Dus bel ik in mijn beste Frans naar het infonummer en krijg daar te horen dat "de openingsuren in januari 2010 natuurlijk hetzelfde zijn als die op de affiches van december 2009". Tuurlijk. Franse logica. We beginnen er wel steeds meer aan te wennen.

En nu? Gaan we onze kostbare zaterdagmorgen besteden aan weer zo'n lullig ritje naar een sporthal om een een vieze prik voor niets te halen? Of is het toch verstandig, want je weet maar nooit of de griepgolf terugkomt? Een vraagje aan jullie: ik heb even snel een enquête gemaakt. Want moeten we nou wèl of niet gaan? Zie linkermenubalk.

Vanmorgen heb ik een gesprek gehad met Olivier, Nico en Marieke: de eigenaren van camping Le Couderc. We zijn het eens geworden over het aantal uren per week en de betaling. Nog geen gouden bergen, maar zo houden we ook wat marge voor de onderhandelingen van volgend jaar ;-)

We beginnen meteen goed, want begin april – met Pasen – komt de Christelijke Motorclub logeren. Zij strijken met zo'n 120 mensen drie dagen bij ons neer en ze krijgen volpension, dus werk aan de winkel. Daarna zal het weer even wat rustiger worden. Vervolgens lopen we dan langzaam met veelal de wat oudere gasten richting hoogseizoen. En plotseling komt begin juli de ommekeer: alle ouderen zijn naar huis en de gezinnen komen. Zo raar dat van de ene op de andere dag de camping helemaal beheerst wordt door families en vooral véél kinderen. Dan is het een kleine twee maanden heel druk, maar vooral ook heel gezellig. Gelukkig is de eindspurt weer rustig en bouwen we het seizoen weer af. Zo gaat dat op een camping, een gek leven is het wel hoor.

Deze foto kreeg ik van Els, een trouwe gast, die tussen Jurrie en mij in staat. De foto is genomen in september en wat zijn we ondanks het vele werken lekker bruin!

Soms zijn er ineens van die dagen dat het warmer wordt dan verwacht. Dan ruik je het voorjaar, heerlijk om deze lucht in je neus te hebben. Afgelopen zondag was zo'n dag en wij besloten na een lekkere wandeling om de tuin in te duiken. Er is nog zoveel te doen en we wilden het een en ander planten. Helaas, de grond was nog zo nat en dus de klei zo klef dat er geen doorkomen aan was. Dikke plakken onder je laarzen loopt niet echt lekker. Na de voorkant een beetje te hebben 'genettoyeerd' besloten we te gaan fikken. Nu hebben we al ooit eens eerder verteld dat fikkie stoken erg leuk is, maar het is ook écht heel leuk. We hadden nogal een berg snoeiafval liggen en inmiddels hadden de konijnen deze burcht gekraakt. Terwijl wij beetje bij beetje los trokken en op het vuur gooiden amuseerden de honden zich met de konijnen. Wij zagen ze uit de hoop vluchten maar zij hadden niets in de gaten. Van Juun verwacht je dat, die ziet en hoort nauwelijks iets. Kosi leek elke keer precies aan de verkeerde kant te staan en Badu had zich plat op zijn buik zo enorm in de berg takken gewurmd, dat het wel even duurde voordat hij er weer uit was. Na een uurtje of twee waren ze moe en hebben we een deken vlak bij het vuur neergelegd. Lekker warm, want het blijven toch echt Afrikaanders... Zij met een varkensoor en wij met een biertje hebben heerlijk zitten genieten op onze bult, lekker warm bij het vuur en met een mega uitzicht. Tot een uurtje of zes, dan wordt het donker, maar: we gaan de goede kant op!

 Al weken volgen we het weer in NL, wat een ellende! Elke avond zitten we met stijgende verbazing de nieuwsberichten te kijken en we voelen ons een beetje ramptoeristen. Treinen die niet rijden, ingesneeuwde auto's, gladde wegen, het tekort aan strooizout, stroomstoring in de bollenstreek, de elfstedentocht wel of niet? Zou wel leuk zijn!

En wij zitten hier in het zonnige zuiden. Af en toe gaan we met de noordelijke koudestroom mee en af en toe waait de wind zuidelijk dus warm. Dat wisselt elkaar af. Afgelopen zaterdag gaven de voorspellingen een flink pak sneeuw aan. Dus ik naar de winkel en veel eten inslaan, brood gehaald en alles in de diepvries, we kunnen minstens twee weken vooruit. Regeren is vooruitzien. En de sneeuw komt inderdaad, een heel pak, het hele landschap is sprookjesachtig wit en bij de zonsondergang hebben we magisch mooi licht. De honden vinden het prachtig en zelfs Junior speelt in de sneeuw en kwispelt zijn staartje bijna van zijn lijf. Sneeuwballen vinden ze geweldig. Kosi en Badu vangen ze en schrikken dan van de koude-explosie in hun bek. Wat een plezier!

Zondagochtend is de snijdend koude wind gaan liggen en besluiten we om een flinke wandeling te maken. We laten Junior thuis, lekker warm bij de kachel. We lopen ruim 2 uur en met rode wangen nestelen we ons op de bank, haard aan, een bord erwtensoep op schoot en natuurlijk schaatsen kijken. Gelukkig hoeven we niet meer weg en eerlijk gezegd kan dat ook niet. We hebben namelijk één ding over het hoofd gezien, de oprit. Die is zo stijl en zo glad dat je er met geen mogelijkheid normaal vanaf kunt komen. Er wordt hier niet gestrooid, iedereen moet het maar zelf uitzoeken en zo is Montaut geïsoleerd van enig verkeer. Dat is het nadeel van op een berg wonen ondervinden we deze winter. Ons buurmeisje werkt bij de bakker en die rijdt met sneeuwkettingen om op haar werk te komen. Maar goed ook want brood is heilig in Frankrijk, geen maaltijd zonder brood. Maar naar de bakker is 3 kwartier lopen, heen en dus ook terug. Lang leve onze diepvries!

We hebben allebei een nieuwe bril nodig. Dus op naar een opticiën. Maar natuurlijk werkt het hier weer anders: als het langer dan drie jaar geleden is, moet je eerst langs l'ophtalmologiste – de oogarts. De opticien waarschuwde ons dat er zeer lange wachtlijsten zijn, tot wel een half jaar, maar: in Bergerac was een nieuwe praktijk gekomen en daar was de wachttijd aanzienlijk korter. Later snapten we wel waarom ;-) We kregen twee kaartjes met daarop nogal on-Franse namen. Eerst de ene gebeld, was er niet, toen de andere: Madame Zavaté – die was er wel. OK, een afspraak. Vanavond om 7 uur? Dat was wel èrg snel… Kan het ook de komende dagen een keer? OK, morgenvroeg om 9 uur dan? Hoezo, wachtlijst? Nadat Liesbeth een half uur bezig geweest is om haar naam te spellen (en dat lag ècht niet aan haar!) staat de afspraak genoteerd.

Als we aankomen staat de mevrouw achter de balie druk ruzie te maken met een man van France Telecom. Het internet werkt niet (waar kennen we dat van?), als je online via het telefoonboek op hun naam klikt wordt je naar ergens midden in het centrum van Bergerac gestuurd terwijl ze aan de rand van de stad zitten èn hun huisnummer staat verkeerd in het telefoonboek… Genoeg reden tot boosheid dus en we moeten een beetje grinniken omdat we die onmacht herkennen. Tuurlijk zegt die man dat hij er niets aan kan doen, hij zal iemand langssturen. Waar kennen we dat van? We zijn zo blij dat we niet in die mevrouws schoenen staan!

Terwijl ze ruzie aan het maken is met die man snappen we de spraakverwarring om Liesbeths naam ook steeds beter. De assistente van Madame Zavaté komt uit een van de koloniën en spreekt Frans met een bijzonder tropisch accent. Dat doen wij natuurlijk ook, en dan is het echt lastig om elkaar dan te begrijpen. We hebben er wel plezier met haar over en wachten rustig de ophtalmologiste af.

Et voilà, na een paar minuten staat ze daar. Alsof rechtstreeks uit de jaren 70 staat daar een klein vrouwtje met een hoge knot en kleren aan of ze net van line-dancing terug is gekomen. Ze kijkt ongelofelijk chagrijnig (komt waarschijnlijk nog door die meneer van de France Telecom) en gebaart Liesbeth met een norse hoofdknik mee te komen naar de praktijkruimte. Ik kan Lies nog net sterkte wensen…

Ondertussen kan ik goed rondkijken naar het ongelofelijk armoedige interieur van de praktijk. Een balie van hardboard, slordig geschilderd, zelf geprinte A4-'postertjes' met punaises aan de muur, stoelen die bij ons Stichting Actief niet eens zouden halen. Wel een redelijk nieuw transparant plexiglazen tafeltje – maar daarover later meer.

Na een kwartiertje komt Liesbeth terug met de mededeling dat Madame Zavaté nèt begint te ontdooien en dat 'reculer' betekent dat je je hoofd terug moet trekken. Ik volg haar nu op mijn beurt, toch een beetje met lood in mijn schoenen. Ik hou meer van gezellig, aardig en vrolijk. Vind het erg als mensen zo nors zijn. Ik besluit gewoon braaf te doen wat me verordonneerd wordt en ik leg mijn 'menton' in het daarvoor bestemde houdertje met m'n 'front' (alweer twee nieuwe woorden geleerd!) tegen het balkje in een soort medische draaimolen. Ze gluurt door het apparaat naar mijn ogen en vraagt wat het probleem is, met alweer zo'n geweldig accent – later blijkt het Roemeens te zijn. Ze begrijpt mijn antwoord volgens mij niet helemaal, maar ach, met al die apparatuur moet zij het toch ook zelf uit kunnen vinden! En daar komt ie: ze zegt ineens heel hard 'reculer!' en haar draaimolen begint te draaien. In een fractie van een seconde herinner ik me Liesbeths waarschuwing en trek mijn hoofd terug, net voordat het volgende instrument uit haar draaimolen m'n achterhoofd raakt. Ze snapt mijn grinnik niet helemaal, maar volgens mij heeft ze zelfs nog nooit van het woord 'grappig' gehóord…
Wat ben ik blij als ik Liesbeths twinkelende ogen weer zie in de wachtkamer: we hoeven niks te zeggen maar weten direct dat we in de auto terug weer een hoop lol aan deze 'histoire' gaan beleven.

We betalen ons consult keurig bij de assistente, krijgen ons rapportje mee en spoeden ons naar de uitgang. En Oerlemans zal Oerlemans niet wezen: op weg naar de deur breek ik bijna m'n nek over het vrijwel onzichtbare plexiglazen tafeltje. We houden het bijna niet meer droog als Liesbeth nuchter opmerkt: "Volgens mij heb jij een bril nodig"…

Terwijl Noord-Holland tot 's nachts vast staat in een file rijden wij voorzichtig door ons ieniemienie sneeuwlaagje richting La Gare Blanche. We gaan bij onze oude buren de jaarlijkse 'galette des Rois' eten. Vieren kun je beter zeggen. Op 6 januari (Driekoningen) eet men traditiegetrouw een enorme gevulde koek. In de koek zit een 'fève' (boon) verstopt en degene die de fève vindt is de koning(in) van die avond en mag de kroon opzetten die rond de koek zat. Als je een beetje mazzel hebt (en dat hebben wij regelmatig) serveert men er champagne bij…
Tegen 18 uur kwamen we aan, met gezonde trek. Het huisje van de buren is verlicht met één schemerlampje. Hun meterkast heeft gewaarschuwd dat het rode dag is, de stroom is dan extra duur, dus zuinigheid geboden! De apéro die volgt staat daar echter in schril contrast bij: schalen gerookte zalm, rauwe ham en als klap op de vuurpijl de prachtige koek van de beste banketbakker van de Aquitaine en twee flessen champagne. Ze vertellen prachtige verhalen over het Franse platteland van vroeger en we liggen met z'n vieren dubbel om ons verhaal van de oogarts (komt later nog op deze site). De houtkachel is roodgloeiend en Winky ligt lekker warm in haar stoeltje ervoor.
We spreken af dat zij binnenkort kip komen eten bij ons, die is gegaard in de nawarmte van een bakkersoven. In Faux kun je die bestellen en volgens buurman Claude is het de lekkerste kip die je je voor kunt stellen. Nou, allée dan! De buren komen oorspronkelijk uit Bourgogne, maar kennen toch het woord Bourgondiërs niet. Wij hebben ze gisteravond laten zien wat dat zijn…

PS: De buurvrouw had de fève!

Op zondag zie je ze overal, rondknarrend in oude autootjes, in het groen gekleed met een fel oranje pet op: de schietmannen zijn op jacht. Gisteren aan het eind van de middag reden we naar huis nadat we Winky weer voorzien hadden van een vers zakje Whiskas, lekkere brokjes en een knuffel. En daar stonden ze met zijn drietjes in het bos te wachten, de oude burgemeester, nog een onbekende man en natuurlijk Hubert, onze vorige buurboer. Ho, stop, auto op de handrem en natuurlijk even kussen. Hubert begint altijd te glimmen als hij ons ziet en hij plaagt ons ook altijd, vooral Ineke, want die trapt overal in.

We informeerden naar de jacht maar het drietal zuchtte moedeloos, er was nog geen wild zwijn langsgekomen. Dat was de geplande buit voor deze zondag. En ze overtuigden ons en vooral zichzelf ervan dat deze écht moeilijk te vinden waren, eigenlijk alleen in de nacht. Maar ja, dan kun je niet jagen. Het was een hopeloze missie, maar toch: zondag is de dag van de week waar ze zich op verheugen. Ze zijn lekker van de straat en amuseren zich als kleine jongetjes. Nu nog een wild zwijn.... 'Vive les sangliers!'

(Op de foto de 'schietbus' van Monsieur Hubert)

Het vuurtje is aan, de hondjes liggen er heerlijk voor, we hebben een glaasje wijn onder handbereik, onderuit voor de bak… Klinkt lekker, is het ook, maar helaas, helaas: we moeten Jan Herman en Toon daarbij missen!  We hadden ons alle vier erg verheugd op een gezamenlijk weekje Oud & Nieuw, maar hun hond Thijs heeft vlak voor Kerst een spoedoperatie ondergaan en natúúrlijk kun je 'm dan niet in de steek laten. Op de foto 'De Wond Van Thijsebeest', wat een jaap! Gelukkig gaat het trouwens best goed met 'm en wat in het vat zit verzuurt natuurlijk niet, maar jeetje, wat hadden we ons verheugd…

Een van onze goede voornemens is om de site wat beter bij te houden et voilà.

Het is hier helemaal geen Kerst meer, Ineke zit bij onze dorpskapper in Issigeac en alles is weer gewoon. Ben benieuwd hoe ze straks thuis komt ;-)

Gisteren, eerste Kerstdag, was het stralend weer en een graadje of 10, bijna warm in de zon. Na onze ochtendwandeling van een uur met de Kosi en Badu (Junior kan niet meer zo ver lopen) zijn we lekker gaan golfen. Er was helemaal niemand! Al die Fransen zaten natuurlijk aan de zelf geschoten reebout met de hele familie. Na 18 holes en frisse rode wangen, gingen we lekker naar huis. Onderweg nog even langs gegaan bij onze oude buren om Winky te voorzien van haar Kerstdiner. Als de buren weg zijn dan zorgen wij voor de poes. Dat was de deal die we hebben gemaakt na onze verhuizing en voor alle partijen de beste oplossing. Thuis gekomen lagen onze kanjers nog heerlijk te luieren. We werden wel uitbundig begroet maar ze lagen 'floep' zo weer op hun kussen. De hele avond hebben we heerlijk onderuit TV zitten kijken, haardje aan, hondjes ervoor en lekker een pasta gegeten. Na het afgelopen jaar en vooral de afgelopen tijd zijn deze dagen erg welkom. Ineke heeft bergen werk verzet en ik heb haar zo veel mogelijk geholpen. Nu is er even rust, samen terugkijken op een bewogen jaar en genieten van dit mooie huis en ons samenzijn. Wij vieren vakantie!

Lachen! Ligt een aanslag van de Franse belastingdienst bij de post. Een soort Kamer van Koophandel-rekening, 22 euro, dus wel overheen te komen. Staat er bij dat ik die online kan betalen! Normaal moet je een stukje van de rekening afknippen en een heuse cheque opsturen met de post, dus ik vond het een hele vooruitgang (en het scheelt een postzegel ;-). Dus hup naar de site van de belastingdienst. Via allerlei pagina's (in het Frans natuurlijk, pff...) kom ik bij de mogelijkheid om te betalen. En verhip, ik snap het allemaal, alles klopt en gaat goed! Ben er wel even zoet mee, wil geen fouten maken natuurlijk. Kom ik op het laatste stukje, kan ik mijn ogen niet geloven, ik denk ik druk op 'send' en klaar is Kees, maar nee: (ik zal het even in het Nederlands neerzetten): u kunt nu het formulier uitprinten, invullen en met een RIB (een strookje uit het chequeboekje met je bankgegevens) in een enveloppe opsturen naar de bank! Potverdorie! Een hoop gedoe 'pour rien' dus... Willen s.v.p. alle Nederlandse automatiseerders naar dit land komen om ze hier op sommige gebieden* uit de Middeleeuwen te halen...?

* Niet op alle gebieden hoor, want juist dat ouderwetse maakt het Franse leven soms ook zo extra mooi...

In de Achterhoek noemen ze het 'buurt maken', hier gaat men 'pendre la crémaillère': de haak waar de soeppan aan moet hangen wordt in de haard gehangen. Traditiegetrouw komt de hele buurt en drinkt een glaasje (of meer) en eet een hapje. Gisteren was het bij ons zo ver en tussen 5 en 8 uur was het een komen en gaan van ruim 60 mensen uit het dorp en vrienden uit de buurt. Volle bak! 7 nationaliteiten waarvan sommigen ook de gewoontes uit hùn land meegenomen hadden: Isidor en Christine uit Zwitserland met 'Brot und Licht, weil das alles ist was man braucht' (zie foto) en Madame Sus uit Montaut met zelfgebakken wafelachtige krokante koekjes voor gelegenheden als deze: een heel kratje vol! (rechtsonder op de foto staat er eentje). We zijn verwend door iedereen, niet alleen door de leuke kadootjes (waaronder een hele zwik fruitbomen en een typisch Australische 'Bottlebrush'-struik), maar ook door het feit dat zoveel mensen gekomen zijn. Hartverwarmend. (Wel stom dat we er geen seconde aan gedacht hebben om foto's te maken...)

Vandaag hebben wij onszelf een enorm cadeau gedaan: we zijn lid geworden van een supermooie golfclub, Chateau des Vigiers! Wij hadden het best naar ons zin op Villeneuve, vooral ook met ons team, maar de baan is fysiek erg zwaar: na 18 holes was er echt geen puf meer over om nog iets anders te doen die dag.

Na onze afgelopen rare vakantie (wellicht later meer daarover op deze site) en ons besluit voortaan lekker níet meer op vakantie te gaan (het is toch nergens leuker dan hier ;-) besloten we ons golfen weer op een belangrijkere positie te zetten en te kiezen voor een club met betere trainingsfaciliteiten, een baan naar ons hart (lang! en vooral: plat!), niet al te ver weg en ook nog eens 27 holes en 6 holes kleine baan.

We werden met open armen ontvangen en hebben het gevoel dat dit weer echt een clùb is. Enige nadeel: we zullen wel heel wat dierbare leden van Villeneuve gaan missen...

Niet dat er niks gebeurt hoor, maar we komen er maar steeds niet toe om het op de site te zetten! Afgelopen zaterdag hebben we met een heel aantal dorpsgenoten op traditionele wijze de herfst ingeluid met gepofte kastanjes en 'bourru'. Bourru is het product van de allereerste gisting van de druiven van dit jaar. En aangezien de vrouw van de burgemeester wijnmaakster is, stond er een heel vat klaar. Mierenzoet, licht alcoholhoudend en eigenlijk alleen beschikbaar kort na de pluk, eind oktober. Het was gezellig, het is altijd weer leuk om dorpsgenoten te zien. Op een gegeven moment kwamen de schragen tevoorschijn en een paar grote planken, waarop vervolgens allerlei spelletjes kwamen en men druk ging zitten spelen. Dat hebben we maar laten schieten, want klaverjassen kunnen we nog steeds niet, ook niet op z'n Frans! Het was wel jammer dat we geen fototoestel bij ons hadden, anders hadden we weer mooie, typisch Franse plaatjes kunnen schieten. Maar niet getreurd: tijdens het jaarlijkse 'repas' begin september hadden we hem wel bij ons. Net als vorig jaar zaten we aan lange tafels onder het afdak bij de Mairie. Onze tafel was wel heel internationaal: links van ons een Zwitserse familie die in het dorp is komen wonen, rechts van ons twee Engelse stellen en achter ons Fransen. We spraken afwisselend Duits, Frans en Engels en het was echt supergezellig. Montaut is een heel levendig dorp, met bewoners die hier geboren zijn òf van over de hele wereld hier neergestreken zijn. Het Comité du Fêtes regelt regelmatig een feestje en dan is het heerlijk bijkletsen onder 'het afdakje' van de Mairie.

We krijgen gras! Na een lange en droge zomer kunnen we eindelijk gaan zaaien en het nazomerse zonnetje doet de rest. Ineke heeft dagenlang een sproeiertje elk uur verhuisd en het resultaat begint zichtbaar te worden: hele inimini kleine grassprietjes steken de kop op. Nu nog proberen om de honden met hun grote poten uit deze kwetsbare zône te houden ;-(

En wat zal het straks mooi zijn met zo'n groen tapijt, weer eens iets anders dan zo'n kleiwei...

De tuinman komt straks de eerste keer maaien, dat moet volgens hem. We hebben overigens de leukste tuinman van de wereld, een hele vrolijke man, Arnaud die de hele dag in zichzelf loopt te praten. Echt gezellig!

We zijn er bijna, maar nog niet helemaal. De camping gaat dicht en Liesje heeft vandaag dus haar voorlopig laatste dagje werk. Heerlijk. Het laatste half jaar hebben we zó hard gewerkt, niet alleen – allebei – met ons werk, maar daarnaast ook de bouw en de verhuizing en alles wat daar mee te maken had. Bijna geen tijd meer gehad/gemaakt voor deze site. En er valt nog zoveel te vertellen! Over het dorpsfeest, de TV-man, het uitzicht, de open haard, het nieuwe schuurtje, France telecom (we hebben nu twée abonnementen!), de heerlijke zomer die maar niet op lijkt te houden, de berg opdrachten die Ineke deze zomer ondanks (of dankzij) 'de crisis' heeft mogen maken, de luiken, het Franse rijbewijs, het vogelhuis, de hondjes...

Hij staat! Henk en zijn vrouw Marian hebben de hele reis naar hier gemaakt en vrijdag is de steen geplaatst. Het is alsof de plek er speciaal voor gemaakt is... Hij staat in de schaduw van een oude boom, vlakbij de olijf, boven op de top. Met het draaien van de zon verandert steeds het licht en legt een ander accent. Prachtig! Er staat een mooi filmje op YouTube over het hakken van deze tekst. En voor meer werk van Henk Welling zie zijn website www.henkwelling.com.

Na een lange en vooral warme zomer gaat het nu toch gebeuren. De herfst komt er aan. Als ik 's morgens uit het badkamerraam kijk dan zie ik de nevel over de velden hangen. De bomen beginnen voorzichtig te kleuren en over een maand zal alles getooid zijn in de meest prachtige tinten. De zonnebloemen die me deze zomer in volle glorie omarmden als ik Montaut binnen reed laten nu triest hun koppen hangen. Klaar om geoogst worden en de boeren zijn er druk mee. Daarna wordt het land keurig 'gekamd' zeg maar en is het klaar voor de winter. Die mag wat mij betreft nog wel even wachten...

Je weet dat als je moeder ouder wordt er allerlei gevaren op de loer liggen. Maar niet bij mijn moeder, zo vol in het leven, rijdt auto, speelt bridge en houdt alle contacten bij. Soms is ze blij als ze een weekend niets heeft en hoeft. Afgelopen zondag heb ik haar nog even gebeld omdat ik haar soms even wil horen. We verheugen ons samen op eind september, dan komt ze een week, gezellig!

Dezelfde avond belt Ineke naar mijn werk, 'er is iets met je moeder' zegt Bie die de telefoon had opgenomen. 'Mijn moeder'? Ik denk dat het om Kosi gaat, die had een vieze wond opgelopen en we hadden twijfel of we naar de dierenarts zouden gaan. Ik bel Ineke even terug, met mijn latex handschoenen nog aan want we zijn de keuken aan het schoonmaken. Ja, het ging wel over mijn moeder maar voor alsnog geen paniek. Na verschillende telefoontjes kreeg ik de informatie dat ze een hartinfarct heeft gehad. Gelukkig gaat het inmiddels alweer beter en ik hoop dat ze snel telefoon heeft. Ik hoop natuurlijk ook dat ze eind september kan komen, we hebben ons zo verheugd.

Dit is Badu die heel goed weergeeft wat hij doet als het heet is: in de schaduw liggen en vooral blijven liggen!

Deze zomer is echt een hete zomer waardoor ook wij in onze dagelijkse gang van zaken behoorlijk worden beperkt. Maar daardoor genieten we enorm van het zwembad dus 'elk nadeel heb zijn voordeel' zullen we maar zeggen.

Eindelijk is het zover: de luiken worden geschilderd. We zagen er allebei een beetje tegenop omdat het een enorme klus is. Gelukkig hadden we een excuus, het was namelijk veel te warm om met verf aan de gang te gaan. Maar voordat de boel krom gaat trekken zijn we toch maar in de kwast geklommen. Eerlijk gezegd is het écht veel werk maar de moeite wordt beloond want het uiterlijk van het huis wordt zowaar deftig. Dus voorlopig verven we rustig verder en voordat het te koud wordt om te verven zit alles mooi in de lak.