Le Périgord

Ons eerste thuis in Frankrijk: La Gare Blanche

Soms maak je een ogenschijnlijk kleine keuze in je leven, die later van grote invloed blijkt te zijn. Zo'n moment hadden wij in de zomer van 1988, de eerste dag van de vakantie. We hadden maar een weekje en wilden niet al te ver. Onderweg bleken alle campings vol. We zien beiden het moment nog voor ons: met de kaart uitgespreid op het dak van de auto: wat nu? We twijfelden maar besloten toch nog twee uur door te rijden naar een camping die ons erg leuk leek. Het bleek een schot in de roos. De camping, maar ook Le Périgord had ons hart gestolen. Ieder jaar keerden we er terug: we voelen ons er thuis en daar houden wij van.

Wij zijn niet van die heldinnen die verre reizen maken. 'In den vreemde' voelen wij ons ook vaak vreemden, letterlijk unheimisch. In plaats van reizen in de verte maken wij een reis in de diepte. Inmiddels wonen we op Montaut. Maar de diepte blijft, de fijne contacten met de autochtonen uit deze streek èn de mensen die vanuit de hele wereld hier neergestreken zijn. We voelen ons meer dan thuis hier.

Regenbui boven de wijnstokken van Monbazillac

Niet voor niks zijn we hier terechtgekomen: Bourgondiërs als we zijn weten we de Périgord ook qua eten en drinken zeer te waarderen. Als we hier de straat uitrijden zitten we midden tussen de wijngaarden van Bergerac. Ze maken hier heerlijke witte wijn en rosé, en als je goed zoekt kun je ook een uitstekende rode treffen. Chateau Monbazillac, bekend vanwege zijn zeer zoete dessertwijn is om de hoek.

Net zoals de meeste Franse streken is de Périgord beroemd vanwege zijn prachtige streekkeuken. Een aantal van onze favoriete recepten zijn te vinden op www.ah.nl, Kookschrift van Madame Montaut uit Montaut.